English French German Spain Italian Dutch Russian Portuguese Japanese Korean Arabic Chinese Simplified

Αύριο λοιπόν, είναι η γιορτή της μάνας.
Όταν λέμε την λέξη μάνα, μητέρα , μαμά, αυτόματα μας έρχεται στο μυαλό, ποια άλλη;
Η μανούλα μας!! Αυτή που μας γέννησε:-)
 Άραγε έχει σκεφτεί ποτέ καμία από μας τις παντρεμένες ότι μαμά είναι και η πεθερά μας;;; χιχιχι!!
Νομίζω πως όχι οι περισσότερες.
Κι όμως είναι κι αυτή μαμά! 
Η μαμά του άντρα μας! 
Αν δεν υπήρχε αυτή, δεν θα υπήρχε και ο αγαπημένος μας σύντροφος!! 
Σωστά;;; 
Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό είναι οι εξής!! 
Το έχω φιλοσοφήσει το πράγμα και έχω βγάλει τα συμπεράσματα μου!! 
Υπάρχουν 3 ειδών πεθερές.
Η καλή, η κακή και η αδιάφορη!! 
Κατά ένα παράξενο λόγο και οι 3 χαρακτήρες δεν βλέπουν τη νύφη σαν κόρη παρά σαν τη γυναίκα που τους έχει πάρει τον κανακάρη.
Άλλωστε το λέει και η παροιμία: Γιος ο γαμπρός δε γίνεται και η νύφη δυχατέρα!! 
Δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να σκεφτούν ότι αυτός ο κανακάρης είναι ευτυχισμένος με αυτή τη γυναίκα και θα μπορούσαν άνετα μάνα και νύφη να τον χαίρονται!!
Σίγουρα δεν ισχύει αυτό σε όλες τις μαμάδες αλλά στο μεγαλύτερο ποσοστό νομίζω πως έτσι είναι τα πράγματα.
Εγώ θα μιλήσω για τη δικιά μου μαμά που και τις 2 νύφες της δεν τις είδε ποτέ σαν κόρες αν και είναι πολύ καλός και ευαίσθητος άνθρωπος. 
Δεν επενέβη ποτέ, δεν μπήκε ποτέ ανάμεσα στο ζευγάρι, δεν "έβαλε λόγια στο γιο" απλά ποτέ δεν μπόρεσε να δει τις νύφες σαν κόρες της. 
Το ίδιο ισχύει και με την πεθερά μου.
Ποτέ δεν είχα πρόβλημα μαζί της, ξέρω ότι με αγαπάει αλλά όχι σαν κόρη της!!
Όμως παρακολουθώντας τις καταστάσεις , γιατί το έψαχνα το θέμα, ανακάλυψα και από γνωστές ότι συμβαίνει το ίδιο παντού σχεδόν. 
Εκείνο όμως που παρατήρησα είναι..ότι και οι νύφες δεν δίνουν πολλά περιθώρια στις πεθερές ώστε να τις νιώσουν σαν παιδιά τους. 
Είναι κάτι σαν ανταγωνισμός!! 
Ποτέ δεν μου άρεσε αυτό , δεν ξέρω ο καθένας πως σκέφτεται και τι ζητάει αλλά το συμπέρασμά μου είναι ότι ο λόγος που δεν μας έρχεται στο νου και η πεθερά όταν λέμε η γιορτή της μητέρας είναι ότι δεν θέλουμε, ή δεν μπορούμε να την δούμε σαν μαμά!!
Τελικά ξέρετε κάτι;
Χαίρομαι πολύ που είμαι τόσο διαφορετική από τους γύρω μου κι ας είμαι "μόνη" μου.
Γιατί το λέω αυτό;; 
Γιατί με  τις σχέσεις που έκαναν και τα δυο μου παιδιά , πάντα τους συντρόφους τους τους , ένιωθα και τους αγαπούσα σαν δικά μου παιδιά.
Κι ας ήταν απλοί δεσμοί!! 
Όταν χώριζαν, έκλαιγα για τους συντρόφους των παιδιών μου και μου έλειπαν, σαν να είχα χάσει τα δικά μου παιδιά. 
Και πάντα ήμουν και θα είμαι η καλύτερη φίλη με όποιον η όποια αποφασίσουν τα παιδιά μου να ενώσουν τις ζωές τους. 
Η νύφη μου θα είναι κόρη μου και ο γαμπρός μου γιος μου:-))
Σας μπέρδεψα;;; 
Αν ναι ζητώ συγνώμη!! 
Άλλωστε οι φιλόσοφοι μιλούσαν πάντα ακαταλαβίστικα και εγώ αυτή τη στιγμή...φιλοσοφούσα...:-))